Κάπου,κάπως κάποτε υπήρχε μια μικρή νεράιδα που για σπίτι της είχε το Φεγγάρι.Έμενε παρέα με άλλες όμορφες νεράιδες που η κάθε μια είχε τη δική της δύναμη. Δεν αντέχανε όμως όλες τους τη μοναξιά της Πανσελήνου και έτσι κατέβαιναν συχνά πυκνά στους θνητούς για να τους χαζέψουν. Εκείνη περίμενε πως και πως τις βραδιές αυτές για να κάτσει μόνη της στην ράχη του Φεγγαριού και να παίξει μαζί του.. Γλιστρούσε πάνω του σαν τα Νεραϊδόπουλα στις μαγικές κούνιες και άφηνε τα μικροσκοπικά ποδαράκια της να κουνιούνται πέρα δώθε ρίχνοντας αστερόσκονες στον ουρανό. Λάτρευε τόσο το μυστήριο του που σιγά σιγά απόκτησε και η ίδια κάτι από δαύτο.
Έτσι την ονόμασαν Φεγγαρένια.
Κάποιο βράδυ εκεί που την νανούριζε το τραγούδι των αστεριών,η μισόκλειστη άκρη του ματιού της είδε δυο καράβια πολεμικά να μάχονται το ένα με το άλλο στη μέση του πελάγους.
Το καράβι ήταν πειρατικό το κατάλαβε από τη σημαία που ανέμιζε στο κατάρτι.
-"Κάτι θα γεννηθεί στη γη απόψε,κάτι καινούριο και όμορφο.."
- "Ναι τον είδα και τι μ' αυτό;"
- "Τα μάτια του ήταν πολύ μελαγχολικά αλλά καθαρά.. Δεν ήταν σαν των άλλων.." .
- "Έχει κατάρα μέσα του μικρή μου από μικρός.
- " Πώς γίνεται και με πρόσεξε αφού δεν μας βλέπουν οι θνητοί;"
- " Είσαι κάτι το καθαρό για εκείνον και το ένιωσε.."
Οι υπόλοιπες άρχιζαν να ανησυχούν και κατάλαβαν πως ήταν καιρός πια για το πρώτο της μεγάλο ταξίδι στη γη. Ήταν η πρώτη φορά που θα άφηνε για καιρό το Φεγγάρι αλλά γνώριζε πως το έκανε για τη καρδιά της. Οι αδερφές της την ετοίμασαν και την στόλισαν με προσευχές και μαγικά λόγια για να γυρίσει γρήγορα κοντά τους.
Παρόλο που νόμιζε πώς είναι μόνη, η φωνή από το πουθενά δε τη τρόμαξε καθόλου.
-"Εγώ γνωρίζω μόνο κακές νεράιδες, εσένα πως κατάφερα να σε δω;" τη ρώτησε ξανά.
-"Έχω καθαρή καρδιά όπως εσύ."
- "Η ψυχή μου είναι άρρωστη από παλιά με τόσες κλεψιές και αλητείες."
- "Βγήκες νικητής όμως και ως νικητή σε βλέπω εγώ τώρα."
- "Μα εσύ είσαι νεράιδα καλή πως θα μπορέσεις με έναν πειρατή σαν και μένα;"
- "Η αγάπη όλα τα μπορεί."
Και όταν ξαφνικά επέστρεφε την ξυπνούσε με ένα φιλί.
"Όταν κάποια στιγμή γίνει καλά η ψυχή μου εσένα θα κάνω γυναίκα μου. Δεν θέλω κανείς να σε πάρει απο εμένα.."
Δεν ήθελε ν' ακούσει κάτι άλλο η καρδιά της. Της έφτανε που αν και Πειρατής,αν και μαγεμένος με εκείνη γινόταν ένα μικρό παιδί.
Ένα βράδυ εκεί που κοιμόταν ο καλός της φώναξε δυο ξωτικά να του φυλάνε τα όνειρα και εκείνη πέταξε ξανά για λίγο στο Φεγγάρι.
- " Δεν πεθαίνω! Ζω ανασταίνοντάς τον." του απάντησε περήφανα η Φεγγαρένια
Φτάνοντας στην παραλία που τον άφησε, είδε άδεια τη μεριά του και τα δυο ξωτικά να κλαίνε.
-" Έφυγε Φεγγαρένια. Ήρθαν δυο κακές νεράιδες και τον πήρανε. Αλλά σου άφησε αυτό το σημείωμα."
"Δεν είμαι άνθρωπος εγώ για'σένα. Φύγε μακριά μου. Για το καλό σου.."
Η νεράιδα από τότε και για μήνες πολλούς έκλαιγε και θρηνούσε για τον άφαντο πρίγκιπα της. Ο καιρός πέρασε.. Ανέβηκε και πάλι στο Φεγγάρι,εκεί που κάποτε έβρισκε ηρεμία και σιγουριά. Μέρες και νύχτες πέρασαν και ακόμα η Φεγγαρένια κρυφά από τις υπόλοιπες νεράιδες, περίμενε καρτερικά κάποιο σημάδι του.Έστειλε μαγικά πουλιά να τον βρουν και να του πουν να γυρίσει γιατί τον περιμένει. Τα πουλιά γυρνούσαν γρήγορα χωρίς κανένα ίχνος του.Ο κόσμος του ουρανού απάλυνε τον πόνο της και την έκανε να καταλάβει πως ένας μαγεμένος Πειρατής, δεν αλλάζει εύκολα πορεία πλεύσης απο το Κακό προς το Καλό.
Καιρό τώρα η φήμη για την καλή Φεγγαρένια είχε φτάσει μέχρι και τα αυτιά του Άρχοντα του βυθού. Ήταν ο μεγαλύτερος Καρχαρίας των θαλασσών.Ο φόβος και ο τρόμος του νερού λόγω των αλαζονικών κοντρών του με τους υπόλοιπους καρχαρίες..Η γνωριμία έγινε και σύντομα ο Καρχαρίας και η ηρωίδα μας ήταν μαζί. Κατάφερε να ζεστάνει τη καρδιά της .Όποτε τον χρειαζόταν ήταν εκεί και δεν χανόταν ποτέ. Την μάγεψε και την πήρε μακριά.Το μοναδικό παράπονο του Καρχαρία ήταν οι στιγμές που χανόταν η ματιά της νεράιδας πέρα μακριά και μελαγχολούσε χωρίς να του εξηγεί το γιατί.
Μια νύχτα λοιπόν, λίγο πριν πάρει τη Φεγγαρένια ο ύπνος άκουσε φωνές μακρινές από τη θάλασσα. Σηκώθηκε να δει μήπως είναι κάποιο ναυάγιο που χρειάζεται βοήθεια.Τελικά κατάλαβε πως ήταν ο Πειρατής της και οτι την έψαχνε. Σκίρτησε η καρδιά της αλλά έμεινε εκεί. Ασάλευτη. Όταν μια νεράιδα αποκτά ταίρι δεν της επιτρέπεται κανένα παράπτωμα γιατι θα θανατωθεί αυτός που αγαπά. Μετα από ώρα οι φωνές σταματήσανε και τη βρήκανε πάνω σ'ένα αστέρι κρυμμένη να τον κοιτάζει να φεύγει.
Μέρες αργότερα και ενώ καθόταν στη μεγάλη κουνιστή αστρική πολυθρόνα της, ένα από τα μαγικά της πουλιά της έφερε ένα μήνυμα.
"Πού είσαι; Σε ψάχνω..!" της έγραφε ο Πειρατής.
"Γιατι τώρα και οχι τοτε; Γιατι άργησε τοσο;" φώναξε η Φεγγαρένια.
Ένα χρόνο ήταν εκεί και υπέμενε όλες τις τρικυμμίες του μυαλού και της ψυχής του. Γιατι αυτό είναι η αγάπη. Αλλά δεν μπορούσε άλλο. Δεν ήξερε πια, αν την αγαπούσε ή αν απλά ήταν και εκείνη ένα απο τα ταξίδια του. Μέρες μετά, σε μια βόλτα της στη παραλία που συνήθιζε να μαζεύει τα πεσμένα αστέρια πριν τα πάρει το κύμα, συνάντησε τον Πειρατή της.
- "Που είσαι και σε ψάχνω τόσο καιρό;" ΄ρώτησε γεμάτος αγωνία.
Ένα απόγευμα μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο και κίνησε κατά τη γη. Πήγε στη παραλία που τον γνώρισε και βρήκε τους πειρατές που ήταν και τότε μαζί του. Τους ρώτησε όλους αν είχαν κάποιο νέο του ώσπου τη πλησίασε ένας χρόνια φίλος του καλού της και της είπε.
-" Ξέρω ποιά είσαι παρόλο που έχεις αλλάξει μορφή. Τι έγινε και χάθηκες;"
Το επόμενο απόγευμα βρήκε τη Φεγγαρένια να τον περιμένει στον φαρο που της ειχε πει,αγωνιόντας μηπως είχε νεα να μάθει του αγαπημένου της.
-" Εχω και γώ μια γυναικα που με περιμένει αλλα δεν είναι νεράιδα.
Ο ουρανός άστραψε και βρόντηξε. Δυνατός αέρας φύσηξε και έσπειρε τον πανικο στη παραλία. Ένα απόκοσμο κλάμα ακούστηκε και το ανθρώπινο σώμα της έγινε χίλιες μικρές μαύρες πεταλούδες που πέταξαν προς τον ουρανό..Θρηνούσε η ψυχή της που τον πλήγωσε και τον έκανε να πάψει να την αγαπά.
Οι μήνες περάσανε αλλα το παράπονο δεν έφυγε απο τη ματιά της Φεγγαρένιας.
"Άραγε το γνωρίζει οτι τον ψάχνω; Του μίλησε πράγματι ο περίεργος εκείνος πειρατής;" αναρωτιόταν.
Η τελευταία της ελπιδα ήταν να παει στους δικούς του. Και ετσι,ένα απόγευμα κίνησε κατα εκεί. Τη νεράιδα καλωσόρισε η μεγάλη του αδερφή και με μεγάλη προσοχή κάθησε και άκουσε τι την άφερνε στο σπιτικό τους.
-"Τον έχω χάσει..ξέρω πως τον ίδιο δεν μπορώ να τον δω γιατι η καρδιά του ανήκει σε άλλη πλέον,αλλά πες μου είναι καλα;"
-"Και μεις τον έχουμε χάσει.Είναι αλήθεια όμως πως ζει με μια μάγισσα και φαίνεται να είναι καλά.."
-" Αυτο μου αρκεί..σ'ευχαριστώ για όλα..Μη του πεις ποτέ οτι ήρθα και σε βρηκα" είπε η Φεγγαρένια και άνοιξε τα φτερά της για να φύγει.
Δεν είπε λέξη για τα λόγια που της είπε ο φίλος του αγαπημένου της.
-" Είσαι πολυ γλυκειά και καλή νεράιδα. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Μην ανησυχείς αυτο θα είναι το μυστικό μας." της ειπε η γυναίκα αποχαιρετώντας τη.
Στον ουρανό όλοι της λέγαν να ξεχάσει τον Πειρατή της και πως δεν πρέπει μια νεράιδα να χαραμίζει την αιωνιότητά της.
"Θα πεθάνω απο τον καημό μου αν όντως πίστεψε οτι ποτέ δεν τον αγάπησα.Κατάρα και οργή για τις φορές που τον απαρνήθηκα." σκεφτόταν και ξεσπούσε σε κλάματα.
Το Φεγγάρι την έβλεπε να λιώνει και τη συμβούλεψε ν'ακούσει τη καρδιά της για τελευταία φορά. Με δάκρυα στα μάτια πήρε τη πενα η Φεγγαρένια και έγραψε σ'ενα φύλλο αστεριού ενα μήνυμα για τον Πειρατή της. Κατι της έλεγε μεσα της πως ο φίλος του δεν του είχε πει λέξη πως τον ψάχνει η ίδια.
"Σε ψάχνω εδώ και καιρό. Στείλε ένα σημάδι καλό η κακό πως το γράμμα αυτό έφτασε στα χέρια σου και εγώ θα πάψω να ρωτώ για' σένα..!Φεγγαρένια."
Το έδεσε στα πόδια ενος απο τα μαγικά της πουλιά και εκείνο πέταξε μεχρι τη καλύβα εκείνη και τους το άφησε στο κατώφλι. Το μονο που ζητά ειναι να ηρεμήσει η ψυχή της. Οι νεράιδες ποτέ δεν χωρίζουν καρδιές ξένες. Αυτό που θέλει είναι να μαθει αν γνωρίζει την αλήθεια ο Πειρατής της και όχι να του κάνει κακό.
Μερόνυχτα τώρα καρτερά η Φεγγαρενια κάποιο γράμμα καλό η κακό απο κάποιο δικό του πρόσωπο ή απο τον ίδιο.Δεν συγχωρεί τον εαυτό της γι'αυτο που έγινε και η απάντηση στο γράμμα της -όποια και αν είναι - θα είναι λύτρωση για την ίδια.
Κάθε νύχτα κάθεται στο φεγγάρι και περιμένει σιγομουρμουρίζοντας ένα μοιρολόι. Τις νύχτες που έχει Πανσέληνο, θυμάται τις μέρες της με τον Πειρατή και μας χαμογελάει.Όταν όμως το φεγγάρι ειναι μισό,είναι γιατι σκέφτεται την αγάπη που η ίδια έδιωξε και καταριέται τον εαυτό της. Κάθεται στη ράχη του και τα δάκρυά της καίνε το σώμα του. Μαζί με εκείνη λιώνει και το Φεγγάρι.
Όταν ξαναδείτε το Φεγγάρι μισό κάντε μια ευχή απο τα βάθη της καρδιά σας, κάπου κάπως κάποτε να έχει νέα του πειρατή της και να μπορέσει ήρεμα πλέον να συνεχίσει να ζει.
Γιατι τί σκοπό έχει να ζείς μια αιωνιότητα οταν είσαι μισός;
"...MEMORIES..."
"..In this world you tried, not leaving me alone behind.
There's no other way, I pray to the gods let him stay.
The memories ease the pain inside, αnd now I know why.
All of my memories keep you near, ιn silent moments, ιmagine you'd be here.
All of my memories keep you near, ιn silent whispers, silent tears
Made me promise I'd try, τo find my way back in this life.
Hope there is a way, to give me a sign you're okay.
Reminds me again it's worth it all, so I can go home.
All of my memories keep you near. In silent moments, imagine you'd be here.
All of my memories keep you near. In silent whispers, silent tears.
Together in all these memories,I see your smile.
All of the memories I hold dear.
Darling you know I'll love you, Til the end of time..."
