Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥ

" Ο άνθρωπος του κάβου" - Χαρούλα Αλεξίου
http://www.youtube.com/watch?v=aMF-6afTVuA

".. Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του
μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του.
Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια,
μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά.
Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του,
πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του.

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα,
ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα.
Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή
να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή.

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα,
για μοναδική μου φίλη την εκράτησα.
Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ,
μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή,
να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή.
Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του,
που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του.
Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε,
νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή,
να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή.
Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται,
το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται.

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα,
απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα.
Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι,
μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι..
Ένας μαύρος κάβος όλη μου η ζωή,
να μετράω τα όνειρά της καθε χαραυγή.."

Σου φτιαξα μια Αγάπη και συ την έχασες..
Την εχω όμως φυλαγμένη μέσα στην καρδούλα μου.
Ήρθε έναν Αύγουστο η θάλασσα και με πήρε μακριά σου.
Τις ώρες που μου λείπεις και σε σκέφτομαι, το νερό της θάλασσάς μου με ηρεμεί..
Με κάνει να θυμάμαι πως με κούρασες, στέρεψες την "Όασή" σου και την μάρανες.
Να λοιπόν γιατι φοβάμαι για τη μοίρα σου..
Γιατι έχω εγώ μια θάλασσα και ανασταίνομαι..
Kαι συ τα λάθη σου και τον εγωισμό σου.

ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ..

Δεν ξέρω πως ν' αρχίσω να μιλάω για' σένα..
Τι λέξεις να διαλέξω οι οποίες να μοιάζουν αρκετές για ό,τι ζω και νιώθω έναν χρόνο τώρα από τη στιγμή, από το λεπτό, που σε πρωτοαντίκρυσα.
Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν σήμερα..
Έτσι ξαφνικά, έτσι απότομα, έτσι άγαρμπα, μπήκες στη ζωή μου.
Σε γνώριζαν οι πάντες από πιτσιρικά και μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια.
Μέχρι στιγμής εγώ ήμουν το αγαπημένο παιδί εκεί μέσα και ξαφνικά ένας ξένος προς εμένα μου έπαιρνε τα πρωτεία.
Ήμουν χαρούμενη γιατί μόλις είχα ξεκινήσει κάτι άλλο στη ζωή μου και θα έφευγα διακοπές.
Η πρώτη σου ματιά με διαπέρασε και με τρόμαξε.
Ένιωθα πως συνεχίζοντας να μου μιλάς, να με κοιτάς έστω, προσέβαλα αυτό που είχα.
Δεν μπορώ να πω ότι σε είχα συμπαθήσει.. ένιωθα μια ανεξήγητη απειλή.
Κάτι μέσα μου μου έλεγε να μην σε κοιτάζω καν και να συνεχίσω να λέω από μέσα μου το όνομα εκείνου που με περίμενε στο νησί, γιατί δεν ήθελα να δεχτώ αυτό που αιωρήθηκε μεταξύ μας.
Μετά από μέρες γύρισα από διακοπές και είχα ήδη χωρίσει.


Όχι, δεν έφταιγες εσύ, απλά εκείνος δεν άντεξε την απόσταση και έφυγε.
Θυμάμαι τα πρώτα σου λόγια όταν επέστρεψα και με είδες μελαγχολική..
"Δεν μου επιτρέπεται να εκφραστώ, αλλά πίστεψέ με μια κοπέλα σαν και σένα δεν πρέπει να χαλιέται.."
Δεν σου έδινα σημασία, άλλωστε σε θεωρούσα πλέον τον πιο γκαντέμη άνθρωπο του κόσμου.
Το μήνυμα όμως εστάλη μα εγώ ακόμα δεν το είχα λάβει..
Μου είχαν πει πολλά για' σένα, όπως ότι είχες περάσει τόσο πόνο στη ζωή σου που αναγκάστηκες να ωριμάσεις πριν την ώρα σου.
Δεν χαμογελούσες συχνά, ήσουν αρκετά σοβαρός και κλειστός, κατάφερα όμως και σε έκανα να βγεις από το καβούκι σου.
Όλοι λέγανε ότι κάτι πλανιέται στην ατμόσφαιρα μεταξύ μας και φυσικά εγώ το αρνιόμουν κατηγορηματικά.
Στην πορεία γίναμε κάτι σαν φίλοι, γελούσαμε πολύ και οτιδήποτε παραπάνω περνούσε από το μυαλό μου το έδιωχνα σαν κακή σκέψη.
Κάτι συνέβαινε αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι.


Άργησα πολύ να το παραδεχτώ..άργησα πολύ να το συνειδητοποιήσω.αλλά είχες αρχίσει να με κερδίζεις και το παιχνίδι είχε ξεκινήσει..
Με διεκδίκησες με τον τρόπο σου..
Με τον τρόπο που μου μιλούσες..
Με τον τρόπο που με κοίταζες όταν καθόσουν σιωπηλός και έκανες τσιγάρο.
Με έναν ήρεμο, γλυκό, διακριτικό, ευγενικό, ιδιαίτερο τρόπο..
Περάσανε 3 μήνες μέχρι να βγούμε το πρώτο μας ραντεβού και να καταλάβω ότι για ακόμα μια φορά η ζωή μου έπαιζε περίεργο παιχνίδι.
Δεν μπορούσες να δοθείς ολοκληρωτικά σε μια σχέση.
Δεν θα υπήρχαν άλλοι σε αυτή την ιστορία, μόνο εμείς οι δυο, απλά ό,τι είχες περάσει σε έκανε κυνικό και σκληρό για να δεθείς και πάλι.
Σε αρνήθηκα αρχικά, γιατί δεν ήθελα να πληγωθώ ξανά.
Το συνέχισες..αργά και σταθερά.
10 μήνες τώρα το παλεύουμε..
Είδες; χρησιμοποιώ πληθυντικό, όχι ενικό, γιατί έχω καταλάβει ότι δεν προσπαθώ μόνο εγώ αλλά και συ.
Ο καθένας με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.
Έχω φύγει πολλές φορές ενώ εσύ δεν έφυγες ούτε στιγμή.
Σαν να με περίμενες κάθε φορά ξέροντας πως εμείς οι δυο δεν θα τελειώσουμε έτσι εύκολα.


Σε ερωτεύτηκα..
Όπως δεν έχω ερωτευτεί κανέναν άλλον..
Δεν στο είπα ποτέ μου, γιατί αγάπη μου δεν έχεις μόνο εσύ άμυνες έχω και εγώ τις δικές μου.
Είμαστε δυο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί.. αλλά στην ουσία τόσο ίδιοι.
Τόσο χαρούμενη εγώ.. τόσο θλιμμένος εσύ..
Τόσο ανώριμη εγώ.. τόσο ώριμος εσύ..
Τόσο ευαίσθητη εγώ.. ακόμα περισσότερο εσύ.
Φοβάμαι τα πάντα σου.. και φοβάμαι και τα δίχως εσένα πράγματα..
Φοβάμαι ότι με την αγκαλιά μου θα σε σπάσω σε χίλια κομμάτια.
Σαν να έχεις χιλιάδες σταλαγμίτες πάνω σου και εγώ να είμαι η φωτιά που θα σε πλησιάσει..
Ή που θα σε πλησιάσω και θα λιώσω τον πάγο, ή που άθελα μου θα σε κάψω.
Το ν' αγαπάς τον άλλον δεν σημαίνει ότι θα του στερήσεις το οξυγόνο.
Αλλιώς πως θα ζήσει;
Δεν είναι έτσι η αγάπη.
Σου αξίζει η ζωή γιατί έχεις ζήσει πολύ θάνατο και πολύ αρρώστια.
Αυτό θέλω να σου προσφέρω..
Την ζωή όπως την βλέπω εγώ, όχι όπως σου την έχουν προσφέρει.
Σε παρακαλώ όμως βοήθησε με.. δεν θέλω να μου τάξεις κάτι.. έχω ακούσει πολλά κούφια λόγια στη ζωή μου..
Πολλοί είπανε ότι με ερωτεύτηκαν, ότι με αγάπησαν, αλλά όλοι τους ήταν κάλπικοι τελικά.
Εσύ λοιπόν, που δεν μιλάς πολύ, που μένεις και αντέχεις τα ξεσπάσματά μου και την ανάγκη μου για φυγή δεν γίνεται να μην νιώθεις κάτι.




Θέλω μόνο να μου δίνεις έδαφος για να συνεχίσω να προσπαθώ.
Να στέκεσαι εμπόδιο όταν δειλιάζω και τα παρατάω και να' σαι δίπλα μου όταν κερδίζω έδαφος..
Ελπίζω κάποια στιγμή να μπορέσω να σταθώ απέναντί σου και να σου πω ό,τι ακριβώς νιώθω.
Πριν το κάνω όμως θα πολεμήσω κάθε άμυνά σου και κάθε φόβο σου.
Σου υπόσχομαι ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή θα προσπαθώ.. μέχρι η καρδιά να μην αντέχει άλλο.
Αν μπορούσαν να με ακούσουν από εκεί πάνω οι άνθρωποι που σε έφεραν στον κόσμο αυτό αλλα δεν πρόλαβαν να σε ζήσουν, θα τους έλεγα πόσο πολύ θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο και ότι μπορώ να το καταφέρω.
Αρκεί να με αφήσεις..

UPDATE 01/09/2010
Έφυγα.. τα παράτησα..
Κάποτε μου είχες πει γελώντας οτι δεν πρόκειται να βρώ κάποιον ο οποίος να μπορεί να με περιμένει..
Έκανες λάθος..
Έφυγα γιατι υπάρχει κάποιος που του αρέσω έτσι ακριβώς όπως είμαι..
Το οτι γελάω δυνατά, το οτι κρατάω το χέρι του άλλου που ναι δίπλα μου, το οτι είμαι χύμα στο κύμα και το οτι μένω ακόμα παιδί χωρίς να παγώνω όσους είναι δίπλα μου..
Αυτή τη κοπέλα γνώρισες και όχι εκείνη που έγινα μαζί σου..
Στα λέω οχι για να αντιδράσεις, αλλα γιατι το θεωρώ χρέος στον εαυτό μου, χάρην όσων ένιωθα!
Να περνάς πάντα μα πάντα καλά!

ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ..

Αρχή άνοιξης και τότε.. ακριβώς έναν χρόνο πριν..
Τα παραμύθια μου τα κλείδωσα μια για πάντα στο σεντούκι της καρδιάς μου.
Πoτε - πoτε το ανοίγω όμως για να πάρω δύναμη και να συνεχίσω τις υπόλοιπες ιστορίες τις ζωής μου.
Δεν θέλω να ξεχάσω ποια ήμουν, τι πέρασα, τι έχασα και τι κέρδισα.


Έναν χρόνο τώρα δεν έμαθα ποτέ κάτι για' σένα Μαγεμένε Πειρατή μου..
Θύμωνα κάθε φορά που με απομάκρυναν από κάθε τι που μπορούσα να μάθω, παρουσιάζοντάς σε σαν ένα τέρας που δεν άξιζε την αγάπη μου..
Σταμάτησα, γιατί μου αρκεί που ξέρω ότι είσαι αλώβητος
από τα Κακά Μάγια και παραμένεις ζωντανός, έστω και στο σκοτάδι της δικιάς σου αλήθειας.
Έπαψα να σε ψάχνω, δεν έπαψα όμως να σε σκέφτομαι και ας προσπάθησαν
ερήμην σου ορισμενοι φίλοι σου Πειρατές να με πάρουν μαζί τους σε δικά τους ταξίδια.
Δεν τα κατάφεραν και σε τίμησα, έστω και αν δεν το έμαθες ποτέ.
Θα παραμείνεις ανέγγιχτος στον θρόνο που σε έχω και που σε ζήλεψαν καμάρι μου όσοι ήρθαν μετά απο σένα..
Όμορφα και καθαρά ταξίδια να έχεις Αλήτη μου..

Απρόσμενη τροπή είχε η ιστορία με σενα Καρχαρία μου.
Σε χρειάστηκα κάποια στιγμή που δεν ήμουν καλά και συ δεν μου το αρνήθηκες.
Τι παράξενο πράγμα ένας Καρχαρίας να κάνει παρέα με ένα Δελφίνι!
Και όμως τα καταφέραμε και ας φαίνεται απίστευτο στους γύρω μας.
Σαν να μην έφταιξες ποτέ, σαν να μη με πλήγωσες ποτέ,
σαν να μην έφυγες ποτέ, καθόσουν και πάλι κοντά μου προσπαθώντας ν' ακούσεις το πρόβλημά μου.
Και εγώ στο ανταπέδωσα εκείνο το κρύο βράδυ της 21ης Ιανουαρίου..
Ένα τηλεφώνημα από την καλύτερή μου φίλη με έκανε να παγώσω :

".. ξέρω ότι τον νοιάζεσαι και ότι θα ήθελες να ξέρεις..
Ο Β. είναι στο νοσοκομείο, χτύπησε με το αυτοκίνητο... έζησε από θαύμα.."

Η μεγάλη απο σίδερο αγάπη σου έγινε μια διαλυμένη άμορφη μάζα και κόντεψε να διαλύσει και σένα μαζί της.
Δεν σου αγόρασα λουλούδια, όχι δεν ήθελα.
Ο Καρχαρίας μου ήταν καλά δεν τα χρειαζόταν τα λουλούδια.
Ο Καρχαρίας μου δεν θα πάθαινε τίποτα.
Ο Καρχαρία μου λάτρευε τα ζαχαρωτά και αυτά θα του πήγαινα.
Έφτασα μέχρι την είσοδο του νοσοκομείου οπου και έμαθα ότι τελικά βγήκες.
Σου τηλεφώνησα και μου είπες ότι το σπίτι σου θα είναι πάντα ανοιχτό για' μένα.
Δεν ήρθα και ξέρεις και το γιατι..
Ησουν καλά και αυτό μου αρκούσε.
Πότε πότε τα λέμε μέσω μηνυμάτων και χαίρομαι με τη χαρά σου όπως και συ με τη δική μου.
Σ' ευχαριστώ.. για όλα και εύχομαι να έβαλες μυαλό.


Έτσι έληξαν οριστικά οι δυο μεγάλες ιστορίες μου..
Η μια με άγνοια του ήρωα μου για την αλήθεια,
αλλά με γνώση δική μου ότι ο Πειρατής βρίσκεται κάπου σε αυτή τη πόλη και είναι καλά..
Και η άλλη με το πάθημα του Καρχαρία που όμως του έγινε μάθημα,
ότι δεν είναι αθάνατος και ότι η πραγματική και ανιδιοτελής αγάπη φαίνεται στα δύσκολα.
Όσο για το δικό μου σήμερα, το δικό μου τώρα, ο καιρός θα δείξει..


Μη γελιέστε, έχω κάποιες καινούριες ιστορίες, απλά δεν ξέρω ακόμα αν αξίζει να έχουν μια θέση εδώ..
Δίπλα σε έναν Μαγεμένο Πειρατή που με κέρδισε με την Αλητεία του και δίπλα σε έναν περήφανο και λιγο αλλαζόνα
Καρχαρία που για εκείνον και μόνο γίνομαι καμιά φορά Δελφίνι.



"..All i need is everything..."

..ΑληΘιΝό ΠαΡαΜύΘι..

Κάπου,κάπως κάποτε υπήρχε μια μικρή νεράιδα που για σπίτι της είχε το Φεγγάρι.
Έμενε παρέα με άλλες όμορφες νεράιδες που η κάθε μια είχε τη δική της δύναμη. Δεν αντέχανε όμως όλες τους τη μοναξιά της Πανσελήνου και έτσι κατέβαιναν συχνά πυκνά στους θνητούς για να τους χαζέψουν. Εκείνη περίμενε πως και πως τις βραδιές αυτές για να κάτσει μόνη της στην ράχη του Φεγγαριού και να παίξει μαζί του.. Γλιστρούσε πάνω του σαν τα Νεραϊδόπουλα στις μαγικές κούνιες και άφηνε τα μικροσκοπικά ποδαράκια της να κουνιούνται πέρα δώθε ρίχνοντας αστερόσκονες στον ουρανό. Λάτρευε τόσο το μυστήριο του που σιγά σιγά απόκτησε και η ίδια κάτι από δαύτο.
Έτσι την ονόμασαν Φεγγαρένια.
Κάποιο βράδυ εκεί που την νανούριζε το τραγούδι των αστεριών,η μισόκλειστη άκρη του ματιού της είδε δυο καράβια πολεμικά να μάχονται το ένα με το άλλο στη μέση του πελάγους.

"Τι ανόητοι που είναι οι άνθρωποι!" σκέφτηκε

"Έχουν μόνο λίγα χρόνια ζωής και αυτά τα σπαταλούν με πολέμους."

Οι κανονιές τους δεν την άφηναν να κοιμηθεί και έτσι αποφάσισε να κατέβει για λίγο κάτω για να δει προς τι όλος αυτός ο σαματάς. Κρύφτηκε πίσω από ένα βράχο της θάλασσας την ώρα που η μια από τις δύο γαλέρες έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής μιας και ήταν η νικήτρια.
Το καράβι ήταν πειρατικό το κατάλαβε από τη σημαία που ανέμιζε στο κατάρτι.

"Μμμμφφ... τόσο κακό για το τίποτα.." μουρμούρισε και άνοιξε τα φτερά της για να φύγει και πάλι.

Η περιέργειά της όμως για το άγνωστο ήταν τόσο μεγάλη που αντι για πίσω στο Φεγγάρι ακολούθησε το καράβι αυτό μέχρι που έφτασε στη στεριά. Κρύφτηκε και πάλι πίσω από ένα παλιό σκαρί και περίμενε να δει τι θα γίνει. Οι πειρατές κατεβήκανε και μοίρασαν στα γυναικόπαιδα που τους περίμεναν τρόφιμα και ρούχα τα οποία είχανε κλέψει από το αντίπαλο καράβι.

"Γύρνα πίσω!" της φώναξε το Φεγγάρι

ανησυχώντας γιατί ποτέ δεν είχε δει την νεράιδα μας τόσο ανήσυχη.

Το αγνόησε για πρώτη φορά νιώθοντας κάτι να τη μαγνητίζει στη γη.Ξάφνου εμφανίστηκε ένας Πειρατής και τα μάτια της σάστισαν για λίγο. Ήταν ο νεότερος και ο πιο όμορφος από όλους. Δεν φαινόταν να πανηγυρίζει για τη νίκη τους παρα μόνο μοίραζε στα μικρά παιδιά φαγητό να πάρουν μαζί τους. Εκείνη τη στιγμή ένα αστέρι έπεσε κάνοντας τη νεράιδα και εκείνον να στρέψουν το βλέμμα τους προς την ίδια μεριά. Η ματιά τους συναντήθηκε και τρομαγμένη η Φεγγαρένια πέταξε πίσω στον ουρανό.

-"Τι έγινε και χαράμισες ένα αστέρι ;" ρώτησε το Φεγγάρι γεμάτη αγωνία.
-"Κάτι θα γεννηθεί στη γη απόψε,κάτι καινούριο και όμορφο.."

Η νεράιδα μας δεν έδωσε σημασία στα λόγια του Φεγγαριού και ξάπλωσε ξανά στη ράχη του σκεφτική αυτή τη φορά.

- "Τον είδες και συ έτσι; Δε γίνεται να μη τον πρόσεξες.."
- "Ναι τον είδα και τι μ' αυτό;"
- "Τα μάτια του ήταν πολύ μελαγχολικά αλλά καθαρά.. Δεν ήταν σαν των άλλων.." .
- "Έχει κατάρα μέσα του μικρή μου από μικρός.

Έχει καθαρή ψυχή αλλά μαγεμένη από άσχημα μάγια."
- " Πώς γίνεται και με πρόσεξε αφού δεν μας βλέπουν οι θνητοί;"
- " Είσαι κάτι το καθαρό για εκείνον και το ένιωσε.."

Οι επόμενες νύχτες που ακολούθησαν δεν θύμιζαν σε τίποτα τις προηγούμενες. Η Φεγγαρένια μας κατέβαινε όλο και πιο συχνά στη γη μήπως και συναντήσει και πάλι τον Πειρατή με τα καθαρά μάτια.
Οι υπόλοιπες άρχιζαν να ανησυχούν και κατάλαβαν πως ήταν καιρός πια για το πρώτο της μεγάλο ταξίδι στη γη. Ήταν η πρώτη φορά που θα άφηνε για καιρό το Φεγγάρι αλλά γνώριζε πως το έκανε για τη καρδιά της. Οι αδερφές της την ετοίμασαν και την στόλισαν με προσευχές και μαγικά λόγια για να γυρίσει γρήγορα κοντά τους.

Το Φεγγάρι της είπε μόνο αυτό " Σε έχει ήδη μαγέψει, πρόσεχε μη πληγώσεις και μη πληγωθείς. Καλό ταξίδι."

Η μέρα τη βρήκε να κοιμάται πάνω στην αμμουδιά κοντά στο αραγμένο καράβι που άφησαν εκείνη τη νύχτα οι πειρατές. Έπαιξε για λίγο με τα στοιχειά του νερού,έφτιαξε στολίδια για εκείνη και τις νεράιδες από κοχύλια και αργά το απόγευμα άρχισε το βραδινό τραγούδι της για το Φεγγάρι. Τραγουδούσε αλλόκοτα απόψε,σαν κάτι να είχε αλλάξει μέσα της σαν κάτι να της έλειπε.

-"Είσαι άραγε από τις καλές ή τις κακές νεράιδες;" άκουσε μια αντρική ζεστή φωνή να της ψιθυρίζει
Παρόλο που νόμιζε πώς είναι μόνη, η φωνή από το πουθενά δε τη τρόμαξε καθόλου.

Γύρισε προς τη φωνή και είδε εκείνον.

-"Εγώ γνωρίζω μόνο κακές νεράιδες, εσένα πως κατάφερα να σε δω;" τη ρώτησε ξανά.
-"Έχω καθαρή καρδιά όπως εσύ."
- "Η ψυχή μου είναι άρρωστη από παλιά με τόσες κλεψιές και αλητείες."
- "Βγήκες νικητής όμως και ως νικητή σε βλέπω εγώ τώρα."
- "Μα εσύ είσαι νεράιδα καλή πως θα μπορέσεις με έναν πειρατή σαν και μένα;"
- "Η αγάπη όλα τα μπορεί."

Το Φεγγάρι κοιτούσε από ψηλά τους δυο νέους να μιλούν και τους ευλόγησε με την ασημόσκονη του ευχόμενο να πάνε όλα καλά.

Η Φεγγαρένια μας έμεινε για ένα χρόνο στη γη,που για τις ουράνιες ώρες αυτό σήμαινε μόνο λίγες μέρες απουσίας από τον κόσμο της. Ένα βράδυ ο Πειρατής την πήγε και τη γνώρισε σε όλη του τη φαμίλια. Θαύμασε την αγάπη που του είχαν όλοι τους και το πόσο δεμένοι ήταν.Τον αγάπησε πολύ και έκανε το παν για να μπορέσει να εμπιστευτεί και πάλι τους ανθρώπους και μάλιστα τα γυναικεία πλάσματα. Ο δρόμος που διάλεξε δεν ήταν καθόλου εύκολος γιατί άθελά του,πότε την έστελνε στο παράδεισο και πότε στη κόλαση. Αλλά εκείνη έκανε πάντα υπομονή. Πολλά ήταν τα βράδια που τον περίμενε στη παραλία να γυρίσει από τα παράξενα ταξίδια του.

"Κάνε υπομονή,θα γυρίσω και θα είμαστε καλά,μη το ξεχάσεις ποτέ αυτό." της έλεγε κι' όλο και μαραινόταν η Φεγγαρένια μας.

Και όταν ξαφνικά επέστρεφε την ξυπνούσε με ένα φιλί.

"Είμαι εδώ γλυκιά μου,επέστρεψα για' σένα".

Και αυτό της αρκούσε για να στεγνώσουν τα δάκρυά της και ν' αρχίσει και πάλι ξανά.

Κάποιες φορές την κοιτούσε με τα μεγάλα του μάτια και της έλεγε ψιθυριστά :

"Όταν κάποια στιγμή γίνει καλά η ψυχή μου εσένα θα κάνω γυναίκα μου. Δεν θέλω κανείς να σε πάρει απο εμένα.."

Δεν ήθελε ν' ακούσει κάτι άλλο η καρδιά της. Της έφτανε που αν και Πειρατής,αν και μαγεμένος με εκείνη γινόταν ένα μικρό παιδί.

Ένα βράδυ εκεί που κοιμόταν ο καλός της φώναξε δυο ξωτικά να του φυλάνε τα όνειρα και εκείνη πέταξε ξανά για λίγο στο Φεγγάρι.

-"Όταν έχεις να κάνεις με μαγεμένες ψυχές πρέπει να' σαι έτοιμη

να αντιμετωπίσεις το Καλό και το Κακό μαζί μικρή μου." της είπε το Φεγγάρι.

- " Με πονάει που φεύγει και χάνεται,μα όταν ξανάρχεται μου παίρνει μακριά όλο τον πόνο!'"

- " Δεν γεννήθηκες νεράιδα όμως για να πεθάνεις από τον καημό σου." είπε λυπημένα το Φεγγάρι.
- " Δεν πεθαίνω! Ζω ανασταίνοντάς τον." του απάντησε περήφανα η Φεγγαρένια

και έφυγε για να γυρίσει πίσω στον καλό της.

Φτάνοντας στην παραλία που τον άφησε, είδε άδεια τη μεριά του και τα δυο ξωτικά να κλαίνε.

-" Έφυγε Φεγγαρένια. Ήρθαν δυο κακές νεράιδες και τον πήρανε. Αλλά σου άφησε αυτό το σημείωμα."
"Δεν είμαι άνθρωπος εγώ για'σένα. Φύγε μακριά μου. Για το καλό σου.."

Η νεράιδα από τότε και για μήνες πολλούς έκλαιγε και θρηνούσε για τον άφαντο πρίγκιπα της. Ο καιρός πέρασε.. Ανέβηκε και πάλι στο Φεγγάρι,εκεί που κάποτε έβρισκε ηρεμία και σιγουριά. Μέρες και νύχτες πέρασαν και ακόμα η Φεγγαρένια κρυφά από τις υπόλοιπες νεράιδες, περίμενε καρτερικά κάποιο σημάδι του.Έστειλε μαγικά πουλιά να τον βρουν και να του πουν να γυρίσει γιατί τον περιμένει. Τα πουλιά γυρνούσαν γρήγορα χωρίς κανένα ίχνος του.Ο κόσμος του ουρανού απάλυνε τον πόνο της και την έκανε να καταλάβει πως ένας μαγεμένος Πειρατής, δεν αλλάζει εύκολα πορεία πλεύσης απο το Κακό προς το Καλό.

Καιρό τώρα η φήμη για την καλή Φεγγαρένια είχε φτάσει μέχρι και τα αυτιά του Άρχοντα του βυθού. Ήταν ο μεγαλύτερος Καρχαρίας των θαλασσών.Ο φόβος και ο τρόμος του νερού λόγω των αλαζονικών κοντρών του με τους υπόλοιπους καρχαρίες..Η γνωριμία έγινε και σύντομα ο Καρχαρίας και η ηρωίδα μας ήταν μαζί. Κατάφερε να ζεστάνει τη καρδιά της .Όποτε τον χρειαζόταν ήταν εκεί και δεν χανόταν ποτέ. Την μάγεψε και την πήρε μακριά.Το μοναδικό παράπονο του Καρχαρία ήταν οι στιγμές που χανόταν η ματιά της νεράιδας πέρα μακριά και μελαγχολούσε χωρίς να του εξηγεί το γιατί.

Μια νύχτα λοιπόν, λίγο πριν πάρει τη Φεγγαρένια ο ύπνος άκουσε φωνές μακρινές από τη θάλασσα. Σηκώθηκε να δει μήπως είναι κάποιο ναυάγιο που χρειάζεται βοήθεια.Τελικά κατάλαβε πως ήταν ο Πειρατής της και οτι την έψαχνε. Σκίρτησε η καρδιά της αλλά έμεινε εκεί. Ασάλευτη. Όταν μια νεράιδα αποκτά ταίρι δεν της επιτρέπεται κανένα παράπτωμα γιατι θα θανατωθεί αυτός που αγαπά. Μετα από ώρα οι φωνές σταματήσανε και τη βρήκανε πάνω σ'ένα αστέρι κρυμμένη να τον κοιτάζει να φεύγει.

Μέρες αργότερα και ενώ καθόταν στη μεγάλη κουνιστή αστρική πολυθρόνα της, ένα από τα μαγικά της πουλιά της έφερε ένα μήνυμα.

"Πού είσαι; Σε ψάχνω..!" της έγραφε ο Πειρατής.

"Γιατι τώρα και οχι τοτε; Γιατι άργησε τοσο;" φώναξε η Φεγγαρένια.

Ένα χρόνο ήταν εκεί και υπέμενε όλες τις τρικυμμίες του μυαλού και της ψυχής του. Γιατι αυτό είναι η αγάπη. Αλλά δεν μπορούσε άλλο. Δεν ήξερε πια, αν την αγαπούσε ή αν απλά ήταν και εκείνη ένα απο τα ταξίδια του. Μέρες μετά, σε μια βόλτα της στη παραλία που συνήθιζε να μαζεύει τα πεσμένα αστέρια πριν τα πάρει το κύμα, συνάντησε τον Πειρατή της.

- "Που είσαι και σε ψάχνω τόσο καιρό;" ΄ρώτησε γεμάτος αγωνία.

- "Συνέχισε τα παράξενά σου ταξίδια. Δεν είμαι δική σου πια.." του απάντησε δαγκώνοντας τη καρδιά της.

- "Πάντα θα είσαι δική μου. Γιατι πουλάς τη ψυχή μου τώρα;" της είπε αγριεμένος και ξαφνιασμένος.

-" Είναι αμαρτία να λες τέτοια λόγια. Εγώ σε περίμενα,εσύ δεν είχες τη δύναμη να μείνεις.."

- " Τώρα όμως την έχω και είμαι εδώ για ν' αρχίσουμε ξανά."

- " Τώρα που γιατρεύτηκε η δική σου καρδιά έχει αρρωστήσει η δική μου. Αντίο."

Οι δρόμοι των πρώην αγαπημένων χωρίστηκαν. Εκείνος ξαναέφυγε για ταξίδια και η Φεγγαρένια συνέχισε να ζει όπως πριν. Η ζωή με τον Καρχαρία δε κράτησε πολύ. Την άφησε και γύρισε πίσω γιατι η αγάπη του για τη θάλασσα ήταν δυνατότερη. Έλιωσε η νεράιδα..έγινε αερικό θλιμμένο που περιφερόταν σαν στοιχειό στους ουρανούς. Τα ίχνη του Πειρατή είχαν χαθεί πολύ καιρό τώρα. Άκουγε τους θρήνους απο τις θνητές για τους χαμένους πειρατές να φτάνουν μέχρι το Φεγγάρι και μάτωνε η καρδιά της.

Ένα απόγευμα μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο και κίνησε κατά τη γη. Πήγε στη παραλία που τον γνώρισε και βρήκε τους πειρατές που ήταν και τότε μαζί του. Τους ρώτησε όλους αν είχαν κάποιο νέο του ώσπου τη πλησίασε ένας χρόνια φίλος του καλού της και της είπε.

-" Ξέρω ποιά είσαι παρόλο που έχεις αλλάξει μορφή. Τι έγινε και χάθηκες;"

-" Είναι καλα; Αυτό μόνο πες μου!"

-" Είναι πολύ καλά και μένει σε έναν πύργο μαζί με μια πολύ όμορφη μάγισσα."

- "Θα του πεις οτι τον ψάχνω; Θελω ν'ακούσω απο τον ίδιο οτι είναι καλα."

- " Έλα αύριο στον φάρο που'ναι στο ακρωτήρι κοντα." της είπε ο πειρατής.

Το επόμενο απόγευμα βρήκε τη Φεγγαρένια να τον περιμένει στον φαρο που της ειχε πει,αγωνιόντας μηπως είχε νεα να μάθει του αγαπημένου της.


-" Εχω και γώ μια γυναικα που με περιμένει αλλα δεν είναι νεράιδα.

Και ξέρεις ψάχνω το κατι διαφορετικό.." της είπε τρομάζοντάς τη.

-" Σταμάτα τα περιττά τα λόγια θνητέ και πες μου αν του είπες για'μενα."

-"Ναι του ειπα. Αλλά την αγαπάει και δεν θελει να έχει καμια σχέση μαζί σου..

Δεν αξίζει να τον περιμένεις ομορφούλα.Ξέχνα τον.Όποτε θέλεις έλα ξανά να με ανταμώσεις."

Ο ουρανός άστραψε και βρόντηξε. Δυνατός αέρας φύσηξε και έσπειρε τον πανικο στη παραλία. Ένα απόκοσμο κλάμα ακούστηκε και το ανθρώπινο σώμα της έγινε χίλιες μικρές μαύρες πεταλούδες που πέταξαν προς τον ουρανό..Θρηνούσε η ψυχή της που τον πλήγωσε και τον έκανε να πάψει να την αγαπά.

Οι μήνες περάσανε αλλα το παράπονο δεν έφυγε απο τη ματιά της Φεγγαρένιας.

"Άραγε το γνωρίζει οτι τον ψάχνω; Του μίλησε πράγματι ο περίεργος εκείνος πειρατής;" αναρωτιόταν.

Η τελευταία της ελπιδα ήταν να παει στους δικούς του. Και ετσι,ένα απόγευμα κίνησε κατα εκεί. Τη νεράιδα καλωσόρισε η μεγάλη του αδερφή και με μεγάλη προσοχή κάθησε και άκουσε τι την άφερνε στο σπιτικό τους.

-"Τον έχω χάσει..ξέρω πως τον ίδιο δεν μπορώ να τον δω γιατι η καρδιά του ανήκει σε άλλη πλέον,αλλά πες μου είναι καλα;"

-"Και μεις τον έχουμε χάσει.Είναι αλήθεια όμως πως ζει με μια μάγισσα και φαίνεται να είναι καλά.."

-" Αυτο μου αρκεί..σ'ευχαριστώ για όλα..Μη του πεις ποτέ οτι ήρθα και σε βρηκα" είπε η Φεγγαρένια και άνοιξε τα φτερά της για να φύγει.

Δεν είπε λέξη για τα λόγια που της είπε ο φίλος του αγαπημένου της.

-" Είσαι πολυ γλυκειά και καλή νεράιδα. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Μην ανησυχείς αυτο θα είναι το μυστικό μας." της ειπε η γυναίκα αποχαιρετώντας τη.

Στον ουρανό όλοι της λέγαν να ξεχάσει τον Πειρατή της και πως δεν πρέπει μια νεράιδα να χαραμίζει την αιωνιότητά της.

"Θα πεθάνω απο τον καημό μου αν όντως πίστεψε οτι ποτέ δεν τον αγάπησα.Κατάρα και οργή για τις φορές που τον απαρνήθηκα." σκεφτόταν και ξεσπούσε σε κλάματα.

Το Φεγγάρι την έβλεπε να λιώνει και τη συμβούλεψε ν'ακούσει τη καρδιά της για τελευταία φορά. Με δάκρυα στα μάτια πήρε τη πενα η Φεγγαρένια και έγραψε σ'ενα φύλλο αστεριού ενα μήνυμα για τον Πειρατή της. Κατι της έλεγε μεσα της πως ο φίλος του δεν του είχε πει λέξη πως τον ψάχνει η ίδια.

"Σε ψάχνω εδώ και καιρό. Στείλε ένα σημάδι καλό η κακό πως το γράμμα αυτό έφτασε στα χέρια σου και εγώ θα πάψω να ρωτώ για' σένα..!Φεγγαρένια."

Το έδεσε στα πόδια ενος απο τα μαγικά της πουλιά και εκείνο πέταξε μεχρι τη καλύβα εκείνη και τους το άφησε στο κατώφλι. Το μονο που ζητά ειναι να ηρεμήσει η ψυχή της. Οι νεράιδες ποτέ δεν χωρίζουν καρδιές ξένες. Αυτό που θέλει είναι να μαθει αν γνωρίζει την αλήθεια ο Πειρατής της και όχι να του κάνει κακό.

Μερόνυχτα τώρα καρτερά η Φεγγαρενια κάποιο γράμμα καλό η κακό απο κάποιο δικό του πρόσωπο ή απο τον ίδιο.Δεν συγχωρεί τον εαυτό της γι'αυτο που έγινε και η απάντηση στο γράμμα της -όποια και αν είναι - θα είναι λύτρωση για την ίδια.

Κάθε νύχτα κάθεται στο φεγγάρι και περιμένει σιγομουρμουρίζοντας ένα μοιρολόι. Τις νύχτες που έχει Πανσέληνο, θυμάται τις μέρες της με τον Πειρατή και μας χαμογελάει.Όταν όμως το φεγγάρι ειναι μισό,είναι γιατι σκέφτεται την αγάπη που η ίδια έδιωξε και καταριέται τον εαυτό της. Κάθεται στη ράχη του και τα δάκρυά της καίνε το σώμα του. Μαζί με εκείνη λιώνει και το Φεγγάρι.

Όταν ξαναδείτε το Φεγγάρι μισό κάντε μια ευχή απο τα βάθη της καρδιά σας, κάπου κάπως κάποτε να έχει νέα του πειρατή της και να μπορέσει ήρεμα πλέον να συνεχίσει να ζει.

Γιατι τί σκοπό έχει να ζείς μια αιωνιότητα οταν είσαι μισός;

"...MEMORIES..."

"..In this world you tried, not leaving me alone behind.

There's no other way, I pray to the gods let him stay.

The memories ease the pain inside, αnd now I know why.

All of my memories keep you near, ιn silent moments, ιmagine you'd be here.

All of my memories keep you near, ιn silent whispers, silent tears

Made me promise I'd try, τo find my way back in this life.

Hope there is a way, to give me a sign you're okay.

Reminds me again it's worth it all, so I can go home.

All of my memories keep you near. In silent moments, imagine you'd be here.

All of my memories keep you near. In silent whispers, silent tears.

Together in all these memories,I see your smile.

All of the memories I hold dear.

Darling you know I'll love you, Til the end of time..."

ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ....

Σσσσςςς... σου μιλά η φωνή που κρύβεις μέσα σου 22 χρόνια τώρα.

Άλλοι με λένε καρδιά,άλλοι ψυχή.

Δεν είμαι ένα μόνο κομμάτι σου όμως, είμαι όλα αυτά μαζί.

Γεννήθηκα μαζί σου και θα φύγω μαζί σου.

Σε συντροφεύω όταν νιώθεις μόνη νομίζοντας πως κανείς δε σε καταλαβαίνει.

Αχ πόσο με υποτιμάς! Είμαι πάντα εδώ ποτέ δε σε εγκατέλειψα.

Είναι χρέος μου να μη χωριστούμε ποτέ.

Σ' ευχαριστώ που με μεγάλωσες και με καλλιέργησες

τόσο καλά ώστε να παραμείνω καθαρή.

Γιατί όπως εσύ, έτσι και εγώ γεννήθηκα λευκός πίνακας

που σιγά σιγά αποκτά χρώματα με τις πινελιές που του προσθέτεις.

Σου έδειχνα πόσο πονάω ρίχνοντάς σου χείμαρρους δακρύων στα μάτια σου.

Σου έλεγα πόσο ευτυχισμένη με κάνεις κάνοντάς τα χείλη σου να χαμογελούν.

Αν θες να με δεις πρόσεξε τα μάτια σου.

Είναι τα παράθυρά μου.

Πάντα είναι ανοιχτά, απλά άλλες φορές θα με παρατηρήσεις να χορεύω μέσα από αυτά

και άλλες να κάθομαι στο πρεβάζι τους και να περιμένω..

Τότε είναι που μελαγχολούν και χάνονται μακριά.

Με παρατηρεί η ματιά σου κατά εκεί που ταξιδεύω σαν πουλί.

Λένε ότι δεν με αγαπάς πολύ αλλά εγώ θα διαφωνήσω.

Εγώ είμαι εσύ άλλωστε, δεν γίνεται να μη γνωρίζω πως νιώθεις μέσα σου.

Πώς γίνεται να μην με αγαπάς όταν παλεύεις για' μένα;

Με έχεις κάνει πολύ περήφανη το ξέρεις;

Πολεμάς! Άλλοτε νικάς και άλλοτε πάλι χάνεις.

Είναι φυσικό και να χάσεις γιατί είσαι άνθρωπος.

Αν δεν ήσουν δεν θα με είχες ανάγκη.

Σ' ευχαριστώ για σήμερα..

'Επαιξες το τελευταίο σου χαρτί μόνο και μόνο

για να μην σου πω ποτέ πως δεν προσπάθησες.

Πάντα προσπαθούσες για ό,τι αγαπάς.

Δεν έχω κανένα παράπονο μη μου λυπάσαι.

Σ' ευχαριστώ για όλα..

Ξέρω πως τώρα φοβάσαι πολύ γι' αυτό που θα μάθεις..

Για μια αλήθεια που μήνες τώρα την καρτερά όλο σου το είναι,

και που θα με ηρεμήσεις όταν στη πουν.

Ό,τι και αν είναι θα το περάσουμε και αυτό μαζί.

Ο καπετάνιος κορίτσι μου στη φουρτούνα φαίνεται

και εσύ - μη ξεχνάς - έχεις γερό καράβι.

Εμένα!

Είσαι δυνατή και γενναία και δεν ντρέπομαι καθόλου να το φωνάξω.

Δεν θα ήθελα με τίποτα να μεγαλώσω

σε κάποιο άλλο σώμα γεμάτο απωθημένα και δισταγμούς.

Μου αρέσει όπως ζεις,

έστω και αν με έχεις να πετάω πότε στο ένα άκρο και πότε στο άλλο.

Ποτέ δεν με άφησες ξεκρέμαστη στη μέση.

Πάντα με έκανες κάτι να νιώθω!

Και τι πιο σημαντικό αλήθεια από αυτό;

Δεν γίνεται ο κόσμος μέσα του ανθρώπου να είναι στεγνός..

Σ' ευχαριστώ!

Και σου υπόσχομαι πως στο τέλος θα έχουμε τα καλύτερα να θυμόμαστε..

Σ' αγαπάω πολύ!!!

ΟΙ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥΛΕΣ

2 χρόνια πριν στη σχολή...

Πόσα μου θύμισε η φωτογραφία αυτή...

Βάρδια απογευματινή στα εργαστήρια...

Ραντεβού με την " Έ " κοντά στο στέκι μας,για να κατεβούμε με τα πόδια μέχρι τη σχολή στην οποία φυσικά σπάνια καταλήγαμε.

Άλλες φορές σταματούσαμε σε διάφορα μαγαζιά για να χαζέψουμε και άλλες φορές παίρναμε τυχαία όποιο λεωφορείο βρίσκαμε και φεύγαμε...

Προτιμούσαμε μάλιστα εκείνο που θα κάνει τη μεγαλύτερη και τη πιο άγνωστη διαδρομή.

Έτσι για να πούμε ότι μέσα σ' ένα απόγευμα κάναμε ένα από τα ταξίδια που ονειρευόμασταν.

Θυμάσαι που είχαμε κατέβει στο λιμάνι και βλέπαμε τα καράβια να φεύγουν;

"Εκείνο θα πάρουμε και θα φύγουμε!" λέγαμε και γελούσαμε ξέροντας πως τα λεφτά που είχαμε πάνω μας ούτε για ταξί δεν μας έφταναν...

Είχαμε κοινό κώδικα επικοινωνίας.

Πάντα ήξερες πως νιώθω και για ποιο λόγο είμαι πεσμένη.

Το ίδιο και εγώ για' σένα.

Δεν ρωτούσαμε ποτέ η μια την άλλη, καταλαβαινόμασταν έστω και με ένα βλέμμα.

Κάθε φορά που ήταν η αρχή του φεγγαριού - "νυχάκι" μου το είχες πει θυμάσαι; - ανεβαίναμε στις ταράτσες των σπιτιών μας, κρατώντας τη βέρα των γονιών μας και κάναμε ευχές...

Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα που είχαμε ραντεβού στη σχολή και με κατέβασε ο ελεγκτής γιατί δεν είχα εισιτήριο;

Με περίμενες εκεί,στο ίδιο σημείο για να του μιλήσεις και να με αφήσει ελεύθερη.

Θυμάσαι τον Πατουσολάγνο;

Ναι έτσι τον είχα ονομάσει εκείνο τον τύπο,γιατί πολλές φορές τον είχα παρατηρήσει να κοιτάζει τα πόδια σου.

Είχα ψάξει όλη τη Νίκαια για να βρω που μένει και τελικά καταλάβαμε πως για ώρες κατασκοπεύαμε λάθος σπίτι...!

Σε 'σένα "Ε" χρωστάω την μεγάλη μου Αλήτικη αγάπη...

Εσύ με σκούντηξες ξαφνικά ένα απόγευμα και μου ψιθύρισες πως το παράξενο εκείνο παλικάρι με κοιτάζει συνέχεια...

Δε θα ξεχάσω λίγα λεπτά πριν απο το πρώτο μου ραντεβού μαζί του που σε συνάντησα και μου έδωσες ένα φυλαχτό να έχω στη τσέπη για να μου πάνε όλα καλά.

Θυμάσαι που είχα μαλώσει μαζί του γιατί μου είχε τηλεφωνήσει να βγούμε και δεν ήθελα να σε αφήσω μόνη;

Καταλήξαμε να αλλάξουμε τρία ταξί και να πάμε με τα πόδια για να τον συναντήσω τελικά στο πάρτι εκείνο του Πανεπιστημίου...

Όλα αυτά και άλλα πολλά τα ζήσαμε μαζί στην πιο όμορφη και ενθουσιώδη φάση της ζωής μας.

Όσο γρήγορα δέσαμε, τόσο γρήγορα χαθήκαμε.

Σε ξέρω πολύ καλά σα να είσαι προέκταση του εαυτού μου.

Γνωρίζω οτι το θέμα είναι καθαρά δικό σου και πως δεν έχει καμία σχέση μαζί μου.

Αυτό μου είπες και σήμερα που μιλήσαμε μετά απο πάρα πολύ καιρό.

Μακάρι να έφταιγα εγώ,γιατι τότε θα ήταν στο χέρι μου να το παλέψω.

Εύχομαι ο Θεός να σε έχει καλά.

Μου χρωστάει πολλές αλήθειες και εξηγήσεις η ζωή.

Και μια απο αυτές είναι και η δική σου.

Άν σε συναντήσω ξανά εύχομαι να γίνουμε όπως ήμασταν και τότε.

Ας μη μάθω και ας μην ακούσω τίποτα.

Να πάμε βολτίτσα και να μιλήσουμε ξανά για Αλήτες και για κάθε τι που έχει μπει στις τωρινές ζωές μας.

Στην Έλενα ...